Boża budowla

(Ef 2, 12-22) Bracia: W owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, niemający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.
Cały plan zbawienia, choć dotyczy każdego człowieka bardzo osobiście, opiera się o wspólnotę. Innymi słowy – do Nieba nie idzie się w pojedynkę. Pojednanie z Bogiem otwiera nas na pojednanie z ludźmi, na rozwijanie prawdziwego braterstwa. Jest to łaska, ale i zadanie, by nie niszczyć Bożej budowli '+' ks. Adam

Przyjmijmy dar

(Ef 2, 1-10) I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów, w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu. Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni. A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni – razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przeogromne bogactwo swej łaski okazać przez dobroć względem nas, w Chrystusie Jezusie. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

Zbawienie nie jest nagrodą za dobre życie, za nasze zasługi. Zbawienie jest łaską, darem. Bóg dał nam ten dar za darmo. Nie przyjmiemy go jednak, gdy patrzeć będziemy na siebie, albo na świat. Z tego rodzą się tylko żądze, zachcianki i myśli zdrożne. A to zaś daleko jest od Nieba. Przyjmijmy dar Boży: pozwólmy Bogu działać '+' ks. Adam

Co zapowiedział

(Iz 45,1.4-6) Tak mówi Pan o swym pomazańcu, Cyrusie: "Ja mocno ująłem go za prawicę, aby ujarzmić przed nim narody i królom odpiąć broń od pasa, aby otworzyć przed nim podwoje, żeby się bramy nie zatrzasnęły. Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł, bardzo zaszczytny, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma boga. Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic. Ja jestem Pan i nikt poza Mną".

Bóg jest jedynym Bogiem. Wydaje się, że nie do końca w to wierzymy. Skoro Bóg jest jedynym Bogiem, to znaczy, że wszystko, WSZYSTKO jest Jemu poddane. Żaden człowiek, żadna sprawa, żadna przeszkoda nie może sprzeciwić się woli Bożej. Bóg wypełni, co zapowiedział '+' ks. Adam

Wdzięczność

(Ef 1, 15-23) Bracia: Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.
Nawet w prośbach nie zaprzestaje św. Paweł dziękczynienia. Wdzięczność ma niezwykłą moc przemiany naszego serca. Człowiek wdzięczny to człowiek pokorny, wrażliwy, prosty i życzliwy. Człowiek prośby już niekoniecznie. Dlatego tak ważna jest postawa wdzięczności, o którą można się starać, której można się uczyć i której wzór mamy dany '+' ks. Adam

Tylko w Nim

(Ef 1, 11-14) Bracia: W Chrystusie dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu – my, którzy już przedtem nadzieję złożyliśmy w Chrystusie. W Nim także i wy, usłyszawszy słowo prawdy, Dobrą Nowinę o waszym zbawieniu, w Nim również – uwierzywszy, zostaliście naznaczeni pieczęcią, Duchem Świętym, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które nas uczyni własnością Boga, ku chwale Jego majestatu.

W Chrystusie dokonuje się nasze życie. Jest wolą Ojca Niebieskiego, by prawda, miłość i życie przyszły do nas przez Chrystusa. I dlatego tak ważna jest nasza więź z Nim. Jeśli chcemy przyjąć Jego, musimy chcieć być jak On. A to oznacza, że trzeba rezygnować z siebie i ze świata. Tylko w Nim '+' ks. Adam