Użyteczność

(Iz 49,1-6) Posłuchajcie mnie, wyspy; ludy najdalsze, uważajcie: Pan mnie powołał już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię. Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną, utaił mnie w swoim kołczanie. I rzekł mi: Tyś Sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię. Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły. Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego. Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. A mówił: To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi.

Użyteczność w kontekście wiary nie polega na przynoszeniu efektów. W ogóle kategoria użyteczności nie jest adekwatną do płaszczyzny wiary. Można trudzić się na próżno, a zrobić wiele. Bo nie chodzi o efekt, ale o wypełnienie planu Bożego. Jeśli człowiek słucha Boga, to już przyniósł owoc, nawet jeśli jego działanie czy wysiłki nie przynoszą oczekiwanych skutków. Bo my dla Boga żyjemy, nie dla efektów '+' ks. Adam

Prawda o Bogu

(Iz 42,1-7) To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Zdarza się, że przeciwstawiamy Boga Starego Testamentu Bogu Nowego. Tymczasem bardzo dobrze widać, że to co o Ojcu objawił Jezus nie było nowością Boga, było nowością dla nas. To grzech sprawił i sprawia, że obraz Boga jest w nas wykrzywiany, że wierzymy w to, co podsuwa nam nasza uciemiężona grzechem natura. Ale Bóg od zawsze na zawsze jest taki sam. A jeśli chcemy dotrzeć do prawdy, to wpatrujmy się w Jezusa '+' ks. Adam

Dobrowolnie

(Iz 50, 4-7) Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i wiem, że nie doznam wstydu. Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Nie cierpienie przebija się najpierw z pieśni Izajasza, ale dobrowolna ofiara miłości. Posłuszeństwo Jezusa naprawia nasze ludzkie, grzeszne nieposłuszeństwo. Miłość zwycięża nienawiść. Życie zwycięża śmierć. Ponieważ jest to walka, to nie dokonuje się to w sposób bezbolesny, bezkrwawy. Wygrana kosztuje. I to sporo, bo została opłacona nieskończoną miłością. Iść za Jezusem, to uczyć się właśnie takiej ofiary. Uczyć się, a więc chcieć, prosić o to, podejmować konkretny wysiłek, a przede wszystkim pozwolić formować się Bogu '+' ks. Adam

Szansa nowego ludu

(Ez 37,21-28) Tak mówi Pan Bóg: Oto wybieram Izraelitów spośród ludów, do których pociągnęli, i zbieram ich ze wszystkich stron, i prowadzę ich do ich kraju. I uczynię ich jednym ludem w kraju, na górach Izraela, i jeden król będzie nimi wszystkimi rządził, i już nie będą tworzyć dwóch narodów, i już nie będą podzieleni na dwa królestwa. I już nie będą się kalać swymi bożkami i wstrętnymi kultami, i wszelkimi odstępstwami. Uwolnię ich od wszystkich ich wiarołomstw, którymi zgrzeszyli, oczyszczę ich i będą moim ludem, Ja zaś będę ich Bogiem. Sługa mój, Dawid, będzie królem nad nimi i wszyscy oni będą mieć jedynego Pasterza, i żyć będą według moich praw, i moje przykazania zachowywać będą i wypełniać. Będą mieszkali w kraju, który dałem słudze mojemu, Jakubowi, w którym mieszkali wasi przodkowie. Mieszkać w nim będą, oni i synowie, i wnuki ich na zawsze, a mój sługa, Dawid, będzie na zawsze ich władcą. I zawrę z nimi przymierze pokoju: będzie to wiekuiste przymierze z nimi. Założę ich i rozmnożę, a mój przybytek pośród nich umieszczę na stałe. Mieszkanie moje będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem. Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan, który uświęca Izraela, gdy mój przybytek będzie wśród nich na zawsze.

Godzina Jezusa to początek ludu nowego przymierza. Nowy lud, który ma żyć nowym życiem, według nowego prawa. Stary Testament zapowiadał to, co było odwiecznym pragnieniem Boga, a Nowy Testament to pragnienie realizuje. Pytanie tylko, czy my sami pozwolimy, by ta nowość dokonała się także w nas. Bóg wypełni swój plan, to pewne, ale nie znaczy to, że my zapiszemy się w tym planie. Jezus daje nam taką możliwość, ale nie jest to automatyczna konieczność '+' ks. Adam

Nie jesteśmy sami!

(Jr 20,10-13) Tak, słyszałem oszczerstwo wielu: Trwoga dokoła! Donieście, donieśmy na niego! Wszyscy zaprzyjaźnieni ze mną wypatrują mojego upadku: Może on da się zwieść, tak że go zwyciężymy i wywrzemy swą pomstę na nim! Ale Pan jest przy mnie jako potężny mocarz; dlatego moi prześladowcy ustaną i nie zwyciężą. Będą bardzo zawstydzeni swoją porażką, okryci wieczną i niezapomnianą hańbą. Panie Zastępów, Ty, który doświadczasz sprawiedliwego, patrzysz na nerki i serce, dozwól, bym zobaczył Twoją pomstę nad nimi. Tobie bowiem powierzyłem swą sprawę. śpiewajcie Panu, wysławiajcie Pana! Uratował bowiem życie ubogiego z ręki złoczyńców.

Choć nie sami oszczercy i złośliwcy wokół nas, to jednak ma rację prorok Jeremiasz, gdy oparcia każe szukać tylko w Bogu. Człowiek, nawet najlepszy, pozostanie zawsze człowiekiem. I choć chwała Panu za dar drugiego człowieka, zwłaszcza przyjaciela, to jednak serce nasze może wypełnić tylko Bóg. I tylko On jest naszą siłą w nieszczęściu i prawdziwą radością w dniach pomyślności. I co najważniejsze, tylko Pan Bóg zawsze przy nas jest! '+' ks. Adam