Kim jesteś?

Takie jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi wysłali do niego z Jerozolimy kapłanów i lewitów z zapytaniem: „Kto ty jesteś?” On wyznał, a nie zaprzeczył, oświadczając: „Ja nie jestem Mesjaszem”. Zapytali go: „Cóż zatem? Czy jesteś Eliaszem?” Odrzekł: „Nie jestem”. „Czy ty jesteś prorokiem?” Odparł: „Nie!” Powiedzieli mu więc: „Kim jesteś, abyśmy mogli dać odpowiedź tym, którzy nas wysłali? Co mówisz sam o sobie?” Odpowiedział: „Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak powiedział prorok Izajasz”. A wysłannicy byli spośród faryzeuszów. I zadawali mu pytania, mówiąc do niego: „Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?” Jan im tak odpowiedział: „Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała”. Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu.

Często definiujemy się przez opinie i łatki innych, przez prace, pełnione role, a przecież nie to jest prawdą o nas, przynajmniej nie całą. Pyta nas więc dziś Słowo Boże – kim jesteś? Co o sobie myślisz? Jaką prawdę o sobie odkryłeś? Póki nie poznamy siebie, nie będziemy mogli wypełnić woli Bożej, bo Bóg kieruje swoje zaproszenie do nas, a nie do wyobrażeń czy opinii o nas. Kim jesteś? Co mówisz sam o sobie? '+' ks. Adam

Wiernie

Pasterze pospiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane. Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.

Jak refren powraca do nas w tych dniach kwestia wierności przykazaniom. Ewangelista zapisał krótko, gdy należało obrzezać Dziecię – i właściwie tyle. Nie ma dopowiedzeń, wyjaśnień, podkreśleń. Nie ma w ogóle kwestii, czy Święta Rodzina powinna stosować się do Prawa, czy powinna mieć jakieś specjalne przywileje. Po prostu Maryja z Józefem robią to, co trzeba zrobić. Wspaniały przepis na świętość i bardzo konkretny plan na ten Nowy Rok '+' ks. Adam

Łaska i prawda

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o Światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o Światłości. Była Światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: „Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.

Nowym prawem jest dla nas łaska i prawda. Co to znaczy? Ponieważ Pan Jezus objawił nam całkowicie wolę Ojca, nie musimy jej szukać po omacku, nie musimy jej szukać poprzez wypełnianie przepisów. Pan daje nam łaskę poznania Boga, łaskę doświadczenia Jego bliskości. I jeśli podejmujemy jakieś prawo, jeśli wypełniamy określone przepisy, to po to, by łaska mogła w nas owocować. Zbawia nas Jezus, nie nasze czyny, nie nasze prawa. I to jest prawda, która przychodzi przez Jezusa '+' ks. Adam

Wytrwała Anna

Gdy Rodzice przynieśli Dzieciątko Jezus do świątyni, była tam prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta - Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Ciekawą zależność prezentuje nam Ewangelia. Prorokini Anna służy Bogu, nie rozstaje się ze świątynią i to owocuje spotkaniem z obiecanym Zbawicielem. Możemy przyjąć, że służba w świątyni trwała ponad sześćdziesiąt lat. Sześćdziesiąt lat wiernego przychodzenia do Boga w poście i modlitwie, dniem i nocą. Zobaczcie, jak niesamowicie ważna jest wierność i wytrwałość. Czy osiemdziesięcioczteroletnia Anna spodziewała się tak wielkiego zaszczytu? Nie wiemy. Natomiast wiemy, że pozostała wierna Bogu dla Niego samego, nie dla wyróżnień '+' ks. Adam

Właściwa droga

Gdy upłynęły dni Ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.

Często myślimy o jakichś nadzwyczajnych drogach służenia Panu, zapominając, że najlepszą drogą jest ta, którą daje Pan. Maryja i Józef nie udziwniają niczego, nie podkreślają swojej roli i nie wyrażają niczego na siłę. Robią to, co trzeba zrobić, co robiły tysiące rodzin żydowskich. I w tym jest Bóg. Właśnie w czasie spełniania przepisów Prawa, Pan wkracza po raz kolejny w ich życie, by objawić swoją wolę ustami Symeona. Takiej zwyczajności nam trzeba, a jeśli trzeba nadzwyczajności, to tylko w miłości '+' ks. Adam