Trucizna

(1 Krl 21, 1b-16) Nabot Jizreelita miał winnicę w Jizreel obok pałacu Achaba, króla Samarii. Achab zatem zwrócił się do Nabota, mówiąc: "Oddaj mi na własność twoją winnicę, aby została przerobiona dla mnie na ogród warzywny, gdyż ona przylega do mego domu. A ja dam ci za nią winnicę lepszą od tej, chyba że wydaje ci się słuszne, abym ci dał pieniądze jako zapłatę za nią". Nabot zaś odpowiedział: "Niech mnie Pan broni przed tym, bym miał ci oddać dziedzictwo mych przodków". Achab przyszedł więc do swego domu rozgoryczony i rozgniewany słowami, które Nabot Jizreelita wypowiedział do niego, a mianowicie: "Nie dam tobie dziedzictwa moich przodków». Następnie położył się na swoim łożu, odwrócił twarz i nic nie jadł. Niebawem przyszła do niego Izebel, jego żona, i zapytała go: "Czemu duch twój jest tak rozgoryczony, że nic nie jesz?" On zaś jej odpowiedział: "Bo rozmawiałem z Nabotem Jizreelitą. Powiedziałem mu: Sprzedaj mi twoją winnicę za pieniądze albo, jeśli chcesz, dam ci zamiast niej inną. A on powiedział: Nie dam tobie mojej winnicy".

Wybrany Bóg

(Wj 19, 2-6a) Po przybyciu na pustynię Synaj Izraelici rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry. Mojżesz wszedł wtedy na górę do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: Wy widzieliście, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym».

Bóg czyni lud izraelski swoim narodem, ale potrzeba, by jeszcze Izrael uczynił się ludem Bożym. Droga do takiej decyzji wiedzie przez wierność przymierzu, przez posłuszeństwo Bożemu prawu. Bóg nie cofa swojego słowa, jednak to słowo trzeba jeszcze przyjąć. Wiara nie spełnia się w nas automatycznie. Wolność domaga się wolnych decyzji '+' ks. Adam

Rozbłysk Bożej chwały

(Iz 61, 9-11) Plemię narodu mego będzie znane wśród narodów i między ludami ich potomstwo. Wszyscy, co ich zobaczą, uznają, że oni są szczepem błogosławionym Pana. Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty. Zaiste, jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwała wobec wszystkich narodów.

Nie ma możliwości, by wola Pana ostatecznie się nie wypełniła. Doświadczenie życie na ziemi, na świecie zranionym przez grzech pierworodny, każe myśleć nam czasem, że zło triumfuje, że krzyż nas przygniecie, ale chwała Boża rozbłyśnie ku zadziwieniu wszystkich. Dla jednych będzie to zadziwienie absolutnego zaskoczenia i porażki, dla innych – zadziwienie uwielbienia. A dla ciebie?'+' ks. Adam

Wdzięczność

(Pwt 7, 6-11) Mojżesz mówił do ludu: "Ty jesteś narodem poświęconym Panu, Bogu twojemu. Ciebie wybrał Pan, Bóg twój, byś spośród wszystkich narodów, które są na powierzchni ziemi, był ludem będącym Jego szczególną własnością. Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie przewyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniejszym, lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym przodkom. Wyprowadził was mocną ręką i wybawił was z domu niewoli, z ręki faraona, króla egipskiego. Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw, lecz który odpłaca każdemu z tych, co Go nienawidzą, niszcząc ich. Nie pozostawia bezkarnie tego, kto Go nienawidzi, odpłacając jemu samemu. Strzeż przeto poleceń, praw i nakazów, które ja tobie polecam dzisiaj wypełniać".

Odpowiedzią, na którą czeka Pan jest wierność. Jesteśmy wybrani nie z powodu zasług, to i po wybraniu nie musimy niczego udowadniać, ale świadomość wielkości tego wybrania sprawia, że człowiek powinien okazać wdzięczność. Jeśli się pomyśli nad tym, choć chwilę, że niezmierzony Bóg zechciał się zainteresować właśnie mną, to nie można przejść obok tego obojętnie. A najlepszym sposobem wdzięczności jest zawsze odpowiedź na pragnienie drugiej osoby '+' ks. Adam

Jedno

(Dz 11, 21b-26; 13, 1-3) W Antiochii wielka liczba ludzi uwierzyła i nawróciła się do Pana. Wieść o tym doszła do uszu Kościoła w Jerozolimie. Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką rzeszę dla Pana. Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami. W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon, zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł. Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: "Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem". Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich.

Czego możemy uczyć się od młodego Kościoła apostolskiego? Przede wszystkim trwania we wspólnocie. Nie przeszkadzała im różnorodność kulturowa, charakterologiczna, działaniowa, pojęciowa – łączył ich Chrystus. Ponieważ mieli wspólny cel, potrafili pokonać dzielące ich różnice. Nie po to, by być to samo, al. by być jedno. A czy my dbamy o jedno, ze wszystkimi, z którymi siedzimy w kościele na tej samej liturgii, chociażby? Najpierw trzeba chcieć, potem dopiero można działać '+' ks. Adam