Do przodu

(1 Krl 17, 1-6) Prorok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie rzekł do Achaba: "Na życie Pana, Boga Izraela, któremu służę! Nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu, dopóki nie powiem". Potem Pan skierował do niego to słowo: "Odejdź stąd i udaj się na wschód, aby ukryć się przy potoku Kerit, który jest na wschód od Jordanu. Wodę będziesz pił z potoku, krukom zaś kazałem, żeby cię tam żywiły". Poszedł więc, aby uczynić według rozkazu Pańskiego, i podążył, żeby zamieszkać przy potoku Kerit na wschód od Jordanu. A kruki przynosiły mu rano chleb i mięso wieczorem, wodę zaś pił z potoku.

Nawet w czasach suszy i próby, Bóg nie opuszcza swoich wybranych. Pewne trudności muszą się zdarzyć w naszym życiu. I kwestia zasadnicza nie dotyczy tego, jak ich uniknąć, a tego jak w nich zaufać Bogu, jak dać się Mu poprowadzić. Tego właśnie się uczymy, wciąż na nowo próbując pójść choć milimetr do przodu '+' ks. Adam

Ofiara miłości

(Oz 6, 3-6) Poznajmy, dążmy do poznania Pana; Jego przyjście jest pewne jak poranek, jak wczesny deszcz przychodzi On do nas, i jak deszcz późny, co nasyca ziemię. "Cóż ci mogę uczynić, Efraimie, co pocznę z tobą, Judo? Miłość wasza podobna do chmur o świtaniu albo do rosy, która prędko znika. Dlatego ciosałem cię przez proroków, słowami ust mych pouczałem, a Prawo moje zabłysło jak światło. Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń"

Nawet najlepsza ofiara nie może równać się z miłością, bo Bóg nie jest ofiarą, lecz Miłością. A najlepszą odpowiedzią dla miłości jest miłość. Ciężko nam to czasem zrozumieć, bo lubimy po swojemu, lubimy stawiać na siebie, lubimy być ważni. By złożyć Bogu ofiarę miłości, trzeba najpierw posłuchać, trzeba pozwolić przemówić Bogu, trzeba zejść z pierwszego miejsca. Pocieszające jest to, że właśnie kochając, szybko możemy się tego nauczyć '+' ks. Adam

Kairos

(2 Tm 4, 1-8) Najmilszy: Zaklinam cię na Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, oraz na Jego pojawienie się i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj, podnoś na duchu z całą cierpliwością w każdym nauczaniu. Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań – ponieważ ich uszy świerzbią – będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom. Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie! Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.

Paweł radzi swemu uczniowie, by głosił naukę z całą mocą, w porę i nie w porę. Ale w porę i nie w porę trzeba umieć słuchać i chcieć przyjmować Słowo Boga. Mamy tendencję do odkładania Bożych spraw na dogodniejszy moment, na bardziej odpowiednią chwilę. Tymczasem Słowo Boga zawsze przychodzi we właściwym czasie. Tylko trzeba umieć przyjąć czas jako czas łaski, a nie jako upływ minut, godzin i lat '+' ks. Adam

Zmienione życie

(2 Tm 3, 10-17) Najmilszy: Ty poszedłeś śladami mojej nauki, sposobu życia, zamierzeń, wiary, cierpliwości, miłości, wytrwałości, prześladowań, cierpień, jakie mnie spotkały w Antiochii, w Ikonium, w Listrze. Jakież to prześladowania zniosłem – a ze wszystkich wyrwał mnie Pan! I wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania. Tymczasem ludzie źli i zwodziciele będą się dalej posuwać ku temu, co gorsze, błądząc i innych w błąd wprowadzając. Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo jest przez Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do wychowania w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.

Wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania – zastanawiające. Chcielibyśmy raczej usłyszeć, że wszystkich, którzy idą za Jezusem, spotka życie bezproblemowe. A tu? Prześladowania. Jezus mówi, że wiara nie zmienia życia, zmienia nas i w tym sensie zmienia życie '+' ks. Adam

Pamięć

(Pwt 8, 2-3. 14b-16a) Mojżesz powiedział do ludu: "Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan, Bóg twój, przez te czterdzieści lat na pustyni, aby cię utrapić, wypróbować i poznać, co jest w twym sercu: czy strzeżesz Jego nakazu, czy też nie? Utrapił cię, dał ci odczuć głód, żywił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani twoi przodkowie, bo chciał ci dać poznać, że nie samym tylko chlebem żyje człowiek, ale człowiek żyje wszystkim, co pochodzi z ust Pana. Nie zapominaj o Panu, Bogu twoim, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. On cię prowadził przez pustynię wielką i straszną, pełną wężów jadowitych i skorpionów, przez ziemię suchą, bez wody, On ci wyprowadził wodę ze skały najtwardszej. On żywił cię na pustyni manną, której nie znali twoi przodkowie".

Pamięć o przeszłości pomaga w zachowaniu czuwania, w rozbudzaniu wdzięczności, w utwierdzaniu zaufania, w ostrożności wobec pokus. Ponadto rozważanie tego, jaką drogą prowadzi nas Bóg, wzmacnia naszą wiarę. Bo skoro tyle dni Pan zabezpieczył swoją łaską, to dlaczego zamartwiamy się o dzisiaj? '+' ks. Adam