Wyjątkowo

(Jud 17. 20b-25) Umiłowani: Przypomnijcie sobie te słowa, które były zapowiedziane przez apostołów Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Budując samych siebie na fundamencie waszej najświętszej wiary, w Duchu Świętym się módlcie i w miłości Bożej strzeżcie samych siebie, oczekując miłosierdzia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, które wiedzie ku życiu wiecznemu. Dla jednych miejcie litość – dla tych, którzy mają wątpliwości: ratujcie ich, wyrywając z ognia; dla drugich zaś miejcie litość z obawą, mając w nienawiści nawet chiton zbrukany przez ciało. Temu zaś, który może was ustrzec od upadku i stawić wobec swej chwały bez zarzutu, w radości, jedynemu Bogu, Zbawcy naszemu, przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, chwała, majestat, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i po wszystkie wieki. Amen.

Modlitwa sprawia to, że nie równamy wszystkich ludzi do linijki. Każdy człowiek to odrębny świat, który wymaga odrębnej uwagi, osobistego potraktowania, szczególnej relacji. Tworzenie reguł czyni z budowania wspólnoty korporacyjną produkcję. A to się dzieje, gdy człowiek przestaje przebywać z Bogiem, a przebywa tylko z sobą '+' ks. Adam

Patrz końca

(1 P 4, 7-13) Najmilsi: Koniec wszystkich jest bliski. Bądźcie więc roztropni i trzeźwi, abyście się mogli modlić. Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów. Okazujcie sobie bez szemrania wzajemną gościnność. Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem takim darem, jaki każdy otrzymał. Jeżeli ktoś ma dar przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże. Jeżeli ktoś pełni posługę, niech to czyni mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen. Umiłowani! Temu żarowi, który pośrodku was trwa dla waszego doświadczenia, nie dziwcie się, jakby was spotykało coś niezwykłego, ale cieszcie się, im bardziej jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały.

Może zbyt szokująco brzmią słowa Piotra: koniec wszystkich jest bliskich, jednak nie o wywoływanie szoku mu chodziło, a o obudzenie czujności. Wiele spraw możemy załatwiać, wiele organizować, ale jeśli nie będziemy patrzeć na koniec, to może się okazać, że trudzimy się na próżno. Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz końca! '+' ks. Adam

Najpierw Bóg

(Rdz 22, 9-18) Gdy Abraham i Izaak przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego, Izaaka, położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna. Ale wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: "Abrahamie, Abrahamie!" A on rzekł: "Oto jestem". Anioł powiedział mu: "Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna". Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast swego syna. I dał Abraham miejscu temu nazwę „Pan widzi”. Stąd to mówi się dzisiaj: "Na wzgórzu Pan się ukazuje". Po czym Anioł Pański przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: "Przysięgam na siebie, mówi Pan, że ponieważ uczyniłeś to, a nie odmówiłeś Mi syna twego jedynego, będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie swych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia takiego, jakie jest udziałem twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu".

Próba Abrahama nie była potrzebna Panu Bogu, bo przecież On wie wszystko i zna głębię zaufania swoich wybranych. Ona była potrzebna Abrahamowi i Izaakowi. Oni musieli po tej próbie żyć ze sobą, musieli sobie ufać, musieli się kochać. Izaak nie był malutkim dzieckiem, które niczego nie rozumie. A Abraham miał przesłanki do tego, by nie zaufać. A jednak Bóg nie daje ciężaru ponad nasze siły, bo nie chodzi Mu o to, by nas zagiąć, ale by nas uformować. A ta formacja idzie przez przykład. To Bóg Ojciec jest nowym Abrahamem, a w związanym Izaaku mamy zobaczyć Jezusa. Bóg najpierw daje, by potem móc nas prosić. Niezwykłe '+' ks. Adam

Przez Krew

(1 P 1, 18-25) Najmilsi: Wiecie, że z odziedziczonego po przodkach waszego złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy. On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w ostatnich czasach objawił się ze względu na was. Wy przez Niego uwierzyliście w Boga, który wskrzesił Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu. Skoro już dusze swoje uświęciliście, będąc posłuszni prawdzie celem zdobycia nieobłudnej miłości bratniej, jedni drugich gorąco czystym sercem umiłujcie. Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa. "Wszelkie bowiem ciało jest jak trawa, a cała jego chwała jak kwiat trawy: trawa uschła, a kwiat jej opadł, słowo zaś Pana trwa na wieki". Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę.

Zapłatą za nas jest Krew Boga. Nie majątki tego świata, ale Krew Chrystusa. I jeśli Krew nas nie przekona, to nic innego tym bardziej. Jeśli zrozumiemy, po części nawet sobie uświadomimy, że Bóg naprawdę uważa nas za swój skarb, to ciężko będzie się rozwinąć. Bo nie będziemy święci dlatego, że się bardziej postaramy, ale dlatego, że pozwolimy się przygarnąć Bogu '+' ks. Adam

Przepasany umysł

(1 P 1, 10-16) Najmilsi: Nad zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy – ci, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę. Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia przeznaczone dla Chrystusa oraz mające potem nastąpić uwielbienia. Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosili Ewangelię mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie. Dlatego przepasawszy biodra waszego umysłu, bądźcie trzeźwi, pokładajcie całą nadzieję w łasce, która wam przypadnie przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Bądźcie jak posłuszne dzieci. Nie przystosowujcie się do waszych dawniejszych żądz, gdy byliście nieświadomi, ale w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał, gdyż jest napisane: "Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty".

Przepasane biodra umysłu to znak pewnej kontroli nad rozumem, nad władzami ludzkimi, ale też i czujności. Dobrze jest, kiedy człowiek się rozwija, powinien dbać o rozwój, jednak rozwój ten nie może stać się samowolnym, nieukierunkowanym i nieintencjonalnym działaniem. Dla nas punktem odniesienia jest sam Bóg, bo tylko patrząc na Niego, czy wpatrując się w Niego, staniemy się tym, czym mamy się stać '+' ks. Adam