Moja radość

(Flp 4,10-19) Bracia: Bardzo się ucieszyłem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem. Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. Wy, Filipianie, wiecie przecież, że na początku głoszenia Ewangelii, gdy opuściłem Macedonię, żaden z Kościołów poza wami jednymi nie miał ze mną otwartego rachunku przychodu i rozchodu, bo do Tesaloniki nawet raz i drugi przysłaliście na moje potrzeby. Mówię zaś to bynajmniej nie dlatego, że pragnę daru, lecz pragnę owocu, który wzrasta na wasze dobro. Stwierdzam, że wszystko mam, i to w obfitości: jestem w całej pełni zaopatrzony, otrzymawszy przez Epafrodyta od was wdzięczną woń, ofiarę przyjemną, miłą Bogu. A Bóg według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę.

Wspólnotę buduje się także przez wyrażanie swoich pragnień. Jednym z najczęstszych i pewnie najpoważniejszych błędów w relacjach jest oczekiwanie, że ktoś domyśli się, o co nam chodzi. I zamiast wyrażać siebie, każemy komuś zgadywać. I o ile ważne jest mówienie o swoich oczekiwaniach, o tyle ważniejsze jest mówienie o radości, którąś ktoś nam sprawia '+' ks. Adam

Ku Niebu

(Flp 3, 17-4,1) Bądźcie, bracia, wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem zagłada, ich bogiem brzuch, a chwała w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować. Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię, radości i chwało moja, tak stójcie mocno w Panu, umiłowani.
Choć mocno stąpamy po ziemi, to dążenia, a wiec nasze serca, pragnienia, wysiłki mają kierować się ku niebu. Nie można przeżywać ziemi po ziemsku, bo ziemia jest wstępem do nieba, a nie jego zaprzeczeniem. Tym różnimy się od świata, że na ziemi nie kończymy, a dopiero zaczynamy '+' ks. Adam

Do Boga

(Flp 3,3-8a) Bracia: My jesteśmy prawdziwie ludem obrzezanym, my, którzy oddajemy cześć w Duchu Bożym i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele. Chociaż ja także i w ciele mogę pokładać ufność. Jeśli ktoś inny mniema, że może ufność złożyć w ciele, to ja tym bardziej: obrzezany w ósmym dniu, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa faryzeusz, co do gorliwości prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości legalnej stałem się bez zarzutu. Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę. I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego.

Prawo nie jest złe. Naród wybrany dostał je od Boga. My także mamy swoje prawo – Ewangelię. Złe staje się prawo w oderwaniu od Boga. Ewangelia bez Boga staje się złą nowiną. I jeśli chcemy postępować na drodze zbawienia, to owszem idźmy zgodnie z prawem, ale przede wszystkim idźmy do Boga '+' ks. Adam

Z troską

(Flp 2,12-18) Umiłowani moi, skoro zawsze byliście posłuszni, zabiegajcie o własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem nie tylko w mojej obecności, lecz jeszcze bardziej teraz, gdy mnie nie ma. Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą. Czyńcie wszystko bez szemrań i powątpiewań, abyście się stali bez zarzutu i bez winy jako nienaganne dzieci Boże pośród narodu zepsutego i przewrotnego. Między nimi jawicie się jako źródła światła w świecie. Trzymajcie się mocno Słowa Życia, abym mógł być dumny w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem. A jeśli nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około waszej wiary, cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi: a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną.

Bojaźń i drżenie to wezwanie do czujności i troski o skarb. Zbawienie pozostaje dla nas niewyobrażalnym wciąż znakiem. Nie do końca zdajemy sobie sprawę z tego, co to znaczy, że Jezus daje nam życie. To nie jest tylko łaska, to nie jest wielki dar. To jest wszystko '+' ks. Adam

Determinacja

(Flp 2,5-11) Bracia: Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi i w tym, co zewnętrzne, uznany za człowieka. Uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Dążenie to coś więcej niż pragnienie. To pragnienie, które przyjęło zdecydowane, stanowcze kroki – można powiedzieć. I takiej stanowczości, determinacji potrzeba na ścieżkach wiary. Zbyt często zostawiamy wszystko swojemu biegowi, licząc, że jakoś to będzie. Oczywiście, wola Boga wypełni się do ostatniej kropki, ale czy my będziemy mieć w tym swój udział? '+' ks. Adam