(Rdz 17,3-9) Abram padł na oblicze, a Bóg tak do niego mówił: Oto moje
przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd
nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham, bo uczynię ciebie ojcem
mnóstwa narodów. Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny, tak że staniesz się
ojcem narodów i pochodzić będą od ciebie królowie. Przymierze moje, które
zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem, będzie trwało z pokolenia w
pokolenie jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego
potomstwa. I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz,
cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem. Potem Bóg rzekł do
Abrahama: Ty zaś, a po tobie twoje potomstwo przez wszystkie pokolenia,
zachowujcie przymierze ze Mną.
Przepiękna obietnica Boga, powołanie Abrahama, zaczyna się w
tym fragmencie od uniżenia. Abram pada na twarz przed Bogiem, uznaje Jego potęgę,
Jego wszechmoc, a Bóg w odpowiedzi okazuje swoją bliskość, czułość, hojność.
Uniżenie oczyszcza nasz wzrok i pomaga zobaczyć Boga w prawdzie '+' ks. Adam
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dziękuję za Twoje Słowo. Niech Cię Pan prowadzi.