We wspólnocie

(Dz 2, 42-47) Uczniowie trwali w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali posiłek w radości i prostocie serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

Wspólne życie jest możliwe także dzisiaj. I nie chodzi tu jedynie o styl zakonny, ale o jednomyślność, o tworzenie braterskich więzi, o zobaczenie w bracie brata. Trwanie we wspólnocie było jednym z pierwszych znaków rozpoznawczych uczniów Chrystusa, było gwarancją ich siły, ich ewangelicznej płodności. Dzisiaj, kiedy bardziej każdy sam sobie, bardziej też czujemy swoją słabość. Pewnie że nie zmienimy wszystkiego od razu. Jednak ten dzień został nam dany, by zmienić choć jedną sprawę w tym kierunku '+' ks. Adam