Ku prawdzie

(Rdz 2,7-9;3,1-7) Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą. A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła. A wąż był najbardziej przebiegły ze wszystkich zwierząt polnych, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: „Czy to prawda, że Bóg powiedział: "Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?”. Niewiasta odpowiedziała wężowi: „Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: "Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli”. Wtedy rzekł wąż do niewiasty: „Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło”. Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią; a on zjadł. A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski.

Tchnienie Boże dane człowiekowi, choć jest przekazaniem życia, przekazaniem Bożej mocy, jest wyróżnieniem człowieka z całego dzieła stworzenia, i choć nigdy nie będzie człowiekowi odebrane, nie działa niestety automatycznie, nie działa pozaustrojowo. Już pierwsze dni ludzkości naznaczone są ciężarem wolności. No właśnie, człowiek sprawia, że wolność staje się nie darem, ale ciężarem. W takie napięcia bardzo szybko wchodzi zły duch, który jako ojciec kłamstwa dopuści się wszystkie, by zamazać prawdę. Droga zwycięstwa wiedzie nie tyle przez walkę z pokusami, ile przez walkę o dotarcie do prawdy, o jej zachowanie w sobie i o życie nią '+' ks. Adam