Za Jezusem

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę”. Odezwał się do Niego Tomasz: „Panie, nie wiemy dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?” Odpowiedział mu Jezus: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”.

Zgubne może okazać się założenie, że aby znać drogę, trzeba najpierw poznać jej cel. Naszą metą nie jest jakiś stan, czas, sytuacja, ale Jezus Chrystus. Już z Nim jesteśmy i cały czas do Niego zdążamy. I nie musimy wiedzieć, jak, kiedy i w jaki sposób, by za Nim iść, by poznać drogę i by wybrać tę właściwą. Idźmy za Jezusem i to wystarczy '+' ks. Adam

O prostocie

W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: "Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie".

Chyba nie za często myślimy, o pragnieniu nie wspominając, o chrześcijańskiej prostocie. Być mądrym, znanym, akceptowanym, podziwianym - jak najbardziej? Ale prostym? Nie rozumiemy za bardzo cnoty prostoty, bo kojarzymy ją z postawami infantylnymi. A prostota to powrót do źródeł, do pierwotnej harmonii i prostoty stworzenia, nie zakłóconej przez grzech. Pozostać prostaczkiem (nie prostakiem!) to wbrew hałasowi zła zanurzyć się w ciszy Boga '+' ks. Adam

NP - Dary i owoce Ducha

Skoro dziś środa, to czas na kolejną naukę o Duchu Świętym. Przypominam też o fundamencie NP.

Oświetloną drogą

Jezus tak wołał: „Ten, kto we Mnie wierzy, wierzy nie we Mnie, lecz w Tego, który Mnie posłał. A kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał. Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności. A jeżeli ktoś posłyszy słowa moje, ale ich nie zachowa, to Ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, ale by świat zbawić. Kto gardzi Mną i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego: słowo, które powiedziałem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym. Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On Mi nakazał, co mam powiedzieć i oznajmić. A wiem, że przykazanie Jego jest życiem wiecznym. To, co mówię, mówię tak, jak Mi Ojciec powiedział”.

Przykazanie kojarzymy bardziej z ciężarem niż z życiem wiecznym. A to dlatego, że wciąż cenimy sobie swoją samowolę niż prawdziwą wolność. Boże przykazania są jak oświetlona droga. Owszem, może ktoś iść sobie rowem, albo w ogóle błądzić po bezdrożach, ale meta i tak czekać będzie na końcu oświetlonej drogi. Nasz wybór '+' ks. Adam

Jedna prawda

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: "Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie". Rzekł do nich Jezus: "Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy".

Ciężko się rozmawia, gdy rozmówcy nie szukają prawdy, a jedynie chcą potwierdzenia swoich racji, nawet jeśli absolutnie się mylą. Trudno rozmawiać z tymi, którzy stracili smak wiary i próbują wmówić, że brak smaku to stan normalny. Mając doświadczenie więzi z Jezusem, nie musimy na szczęście niczego udowadniać. Prawda jest jedna i jest nią Jezus Chrystus. Nawet jeśli inni, nawet jeśli większość będzie krzyczeć, że jest inaczej, to i tak nie zmienia to prawdy '+' ks. Adam