Sedno wiary

(Kpł 19, 1-2. 11-18) Pan powiedział do Mojżesza: "Przemów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz! Nie będziecie kraść, nie będziecie kłamać, nie będziecie oszukiwać jeden drugiego. Nie będziecie przysięgać fałszywie na moje imię. Byłoby to zbezczeszczenie imienia Boga twego. Ja jestem Pan! Nie będziesz uciskał bliźniego, nie będziesz go wyzyskiwał. Zapłata najemnika nie będzie pozostawać w twoim domu przez noc aż do poranka. Nie będziesz złorzeczył głuchemu. Nie będziesz kładł przeszkody przed niewidomym, ale będziesz się bał Boga twego. Ja jestem Pan! Nie będziecie wydawać niesprawiedliwych wyroków. Nie będziesz stronniczy na korzyść ubogiego, ani nie będziesz miał względu dla bogatego. Sprawiedliwie będziesz sądził bliźniego. Nie będziesz szerzył oszczerstw między krewnymi, nie będziesz czyhał na życie bliźniego. Ja jestem Pan! Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. Będziesz upominał bliźniego, aby nie ponieść winy z jego powodu. Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Ja jestem Pan!"

Uwielbiam ten fragment z Księgi Kapłańskiej. Zauważcie, co jest jego treścią? Wezwanie do świętości? Przykazania? Czyny miłości miłosiernej? Po trosze tak, ale sednem jest: „Ja jestem Pan”. Można powiedzieć, że nasza wiara jest zbudowana właśnie na tym fundamencie. Bo jeśli tego zabraknie, to świętość staje się perfekcjonizmem, przykazania ograniczeniem wolności, a miłosierdzie filantropią. Właśnie dlatego, że Bóg jest Panem, że jest Bogiem i że jest właśnie takim Bogiem, Bogiem Miłości i Prawdy, wiara nasza nie jest kolejną z religijnych dróg, ale autentyczną drogą do wieczności, ku pełni '+' ks. Adam