Przez wieki

(Est 4,17n) Królowa Estera zwróciła się do Pana, przejęta niebezpieczeństwem śmierci. I błagała Pana, Boga Izraela, mówiąc: "Panie mój, Królu nasz, Ty jesteś jedyny, wspomóż mnie samotną, niemającą poza Tobą wspomożyciela, bo niebezpieczeństwo jest niejako w mojej ręce. Słyszałam od młodości mojej w pokoleniu moim ojczystym, że Ty, Panie, wybrałeś Izraela spośród wszystkich narodów i ojców naszych ze wszystkich ich przodków na wieczyste dziedzictwo i uczyniłeś im wszystko, co zapowiedziałeś. Wspomnij, Panie, daj się rozpoznać w chwili naszego udręczenia i dodaj mi odwagi, Królu bogów i Władco nad wszystkimi władcami. Włóż stosowną mowę w moje usta przed obliczem lwa i zwróć jego serce ku nienawiści do wroga naszego, aby zginął on sam i ci, którzy są z nim jednej myśli. Wybaw nas ręką Twoją i wspomóż mnie opuszczoną i niemającą nikogo poza Tobą, Panie, który wiesz wszystko".

Interesujący sposób modlitwy przedstawia nam królowa Estera. Sama rodzi się na wygnaniu, nie zna ziemi obiecanej, nie ma doświadczenia bycia członkiem ludu wybranego, ale nawet w niewoli babilońskiej może czuć się dzieckiem obietnicy. Zauważcie, że jej modlitwa jest wspominaniem Bożej mocy objawianej w przeszłości w jej narodzie. Nie może odwołać się do swoich wspomnień, dlatego odwołuje się do dziedzictwa, w którym wzrasta. Nasza modlitwa może wyglądać bardzo podobnie. Kiedy narzekamy, czy żalimy się, że brakuje nam takiego żywego doświadczenia Bożego działania, możemy wzmocnić swoją wiarę odwołaniem się do Bożej opieki na przestrzeni wieków '+' ks. Adam