To właśnie ja

(Hi 19, 1. 23-27a) Hiob powiedział: "Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje, i oczyma ciała będę widział Boga. To właśnie ja Go zobaczę".

Dwie sprawy: Hiob mówi – ja wiem. Nie tylko – ja wierzę, ale – ja wiem. Pewność wiary nie rodzi się w doświadczeniu ziemskiego poznania. Ona rodzi się w spotkaniu z Bogiem żywym. I choć oczy nasze widzą jak przez mgłę, to śmiało można powiedzieć – ja już wiem. Po drugie: to właśnie ja Go zobaczę. Ważna niesamowicie jest osobista decyzja. Nie da się wierzyć za kogoś i nikt nie uwierzy za nas. W pewnym momencie musi nastąpić owo „to właśnie ja” '+' ks. Adam