Nowe stworzenie

(Ez 47,1-2.8-9.12) Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. Anioł rzekł do mnie: „Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostaną przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione. A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ ich woda przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo”.

Woda płynąca na wschód to znak Ducha Świętego, który ożywia i uzdrawia wszystko. Zbawienie nie jest ulepszeniem człowieka. To całkowicie nowe stworzenie, uformowanie na nowo. Ciężko nam to zrozumieć i dlatego też ciężko zaryzykować, rzucić się w ramiona Ojca. Wiara nam to podpowiada. Ale czy uwierzymy? '+' ks. Adam

Wstawanie o świcie

(Mdr 6,12–16) Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca: ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują, i ci ją znajdą, którzy jej szukają, uprzedza bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich. O niej rozmyślać to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie: sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na drogach i popiera wszystkie ich zamysły.

Nie wszyscy lubią wstawać o świcie i na pewno nie wszyscy muszą, ale jednak każdy, kto oczywiście chce, musi podjąć pewien wysiłek życia mądrością. Darmowość Bożych darów nie oznacza automatyczności ich przyjmowania. Człowiek potrzebuje ćwiczenia siebie, swojej woli, swego serca, by przyjąć Bożą mądrość i by nauczyć się zgodnie z nią żyć '+' ks. Adam

Moja radość

(Flp 4,10-19) Bracia: Bardzo się ucieszyłem w Panu, że wreszcie rozkwitło wasze staranie o mnie, bo istotnie staraliście się, lecz nie mieliście do tego sposobności. Nie mówię tego bynajmniej z powodu niedostatku: ja bowiem nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem. Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku. Wy, Filipianie, wiecie przecież, że na początku głoszenia Ewangelii, gdy opuściłem Macedonię, żaden z Kościołów poza wami jednymi nie miał ze mną otwartego rachunku przychodu i rozchodu, bo do Tesaloniki nawet raz i drugi przysłaliście na moje potrzeby. Mówię zaś to bynajmniej nie dlatego, że pragnę daru, lecz pragnę owocu, który wzrasta na wasze dobro. Stwierdzam, że wszystko mam, i to w obfitości: jestem w całej pełni zaopatrzony, otrzymawszy przez Epafrodyta od was wdzięczną woń, ofiarę przyjemną, miłą Bogu. A Bóg według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę.

Wspólnotę buduje się także przez wyrażanie swoich pragnień. Jednym z najczęstszych i pewnie najpoważniejszych błędów w relacjach jest oczekiwanie, że ktoś domyśli się, o co nam chodzi. I zamiast wyrażać siebie, każemy komuś zgadywać. I o ile ważne jest mówienie o swoich oczekiwaniach, o tyle ważniejsze jest mówienie o radości, którąś ktoś nam sprawia '+' ks. Adam

Ku Niebu

(Flp 3, 17-4,1) Bądźcie, bracia, wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem zagłada, ich bogiem brzuch, a chwała w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować. Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię, radości i chwało moja, tak stójcie mocno w Panu, umiłowani.
Choć mocno stąpamy po ziemi, to dążenia, a wiec nasze serca, pragnienia, wysiłki mają kierować się ku niebu. Nie można przeżywać ziemi po ziemsku, bo ziemia jest wstępem do nieba, a nie jego zaprzeczeniem. Tym różnimy się od świata, że na ziemi nie kończymy, a dopiero zaczynamy '+' ks. Adam

Do Boga

(Flp 3,3-8a) Bracia: My jesteśmy prawdziwie ludem obrzezanym, my, którzy oddajemy cześć w Duchu Bożym i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele. Chociaż ja także i w ciele mogę pokładać ufność. Jeśli ktoś inny mniema, że może ufność złożyć w ciele, to ja tym bardziej: obrzezany w ósmym dniu, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, w stosunku do Prawa faryzeusz, co do gorliwości prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości legalnej stałem się bez zarzutu. Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę. I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego.

Prawo nie jest złe. Naród wybrany dostał je od Boga. My także mamy swoje prawo – Ewangelię. Złe staje się prawo w oderwaniu od Boga. Ewangelia bez Boga staje się złą nowiną. I jeśli chcemy postępować na drodze zbawienia, to owszem idźmy zgodnie z prawem, ale przede wszystkim idźmy do Boga '+' ks. Adam