Wdzięczność

(Ef 1, 15-23) Bracia: Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.
Nawet w prośbach nie zaprzestaje św. Paweł dziękczynienia. Wdzięczność ma niezwykłą moc przemiany naszego serca. Człowiek wdzięczny to człowiek pokorny, wrażliwy, prosty i życzliwy. Człowiek prośby już niekoniecznie. Dlatego tak ważna jest postawa wdzięczności, o którą można się starać, której można się uczyć i której wzór mamy dany '+' ks. Adam

Tylko w Nim

(Ef 1, 11-14) Bracia: W Chrystusie dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu – my, którzy już przedtem nadzieję złożyliśmy w Chrystusie. W Nim także i wy, usłyszawszy słowo prawdy, Dobrą Nowinę o waszym zbawieniu, w Nim również – uwierzywszy, zostaliście naznaczeni pieczęcią, Duchem Świętym, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które nas uczyni własnością Boga, ku chwale Jego majestatu.

W Chrystusie dokonuje się nasze życie. Jest wolą Ojca Niebieskiego, by prawda, miłość i życie przyszły do nas przez Chrystusa. I dlatego tak ważna jest nasza więź z Nim. Jeśli chcemy przyjąć Jego, musimy chcieć być jak On. A to oznacza, że trzeba rezygnować z siebie i ze świata. Tylko w Nim '+' ks. Adam

Na wieczność

(Ef 1, 1-10) Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa – do świętych, którzy są w Efezie, i do wiernych w Chrystusie Jezusie: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa! Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa; On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów poprzez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Hymn św. Pawła rodzi się w doświadczeniu bliskości Pana Boga. Nie dlatego, że wszystko jest w porządku i że idzie z górki. Paweł widzi, że w porządku jest wtedy, gdy jest z Bogiem. To wystarczy. Wszystko inne może być, a może nie być. Bo nie chodzi o to, by wypełnić sztywny scenariusz, ale by być blisko Pana. Na wieczność '+' ks. Adam

Za duchem

(Ga 5, 18-25) Bracia: Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu. Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, bałwochwalstwo, czary, nienawiść, spory, zawiść, gniewy, pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą. Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim cnotom nie ma Prawa. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami. Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy.

Pozwolić się prowadzić duchowi. Łatwe w myśli, trudne w działaniu. Bo ciągnie nas duch świata. Hałaśliwy, arogancki i buntowniczy. Duch Boży działa w ciszy. I nie przepycha się łokciami, choć i tak do Niego należy ostatnie słowo. I nasz duch szybciej skłania się ku hałasowi niż ciszy. Wiedząc o tym, można mieć nadzieję na owocną zmianę '+' ks. Adam

Prawo

(Ga 5, 1-6) Bracia: Ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli! Oto ja, Paweł, mówię wam: Jeżeli poddacie się obrzezaniu, Chrystus wam się na nic nie przyda. I raz jeszcze oświadczam każdemu człowiekowi, który poddaje się obrzezaniu: jest on zobowiązany zachować wszystkie przepisy Prawa. Zerwaliście z Chrystusem wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie; wypadliście z łaski. My zaś z pomocą Ducha dzięki wierze wyczekujemy spodziewanej sprawiedliwości. Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość.

Trwanie w wolności zakłada pewien wysiłek, bo wolność nie jest samowolą, a umiejętnością. Człowiek nie tylko ma prawo do wolności, człowiek ma uczyć się wolności. Cóż nam po prawie, jak nie umiemy z niego korzystać? Wolność to dar i zadanie. Przyjmijmy dar i wypełnijmy zadanie '+' ks. Adam