Niezwykła glina

(2 Kor 4, 7-15) Bracia: Przechowujemy skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiało się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa stało się widoczne w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, wedle którego napisano: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem”, my także wierzymy i dlatego mówimy, przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu.

Choć naczynie gliniane, to jednak Bóg uznał, że umieści w nim swój skarb, a w ten sposób objawi też swoją moc. Bo choć glina pozostanie gliną, to jednocześnie nabierze siły i wytrzymałości, jakiej pozazdrościć mógłby jej kamień czy metal. Bóg daje nam nową jakość, choć nie zmienia naszej natury. Jesteśmy i będziemy ludźmi. Dziś słabymi i kruchymi, a jutro? Dużo do nas zależy '+' ks. Adam

Wróćcie

(Jr 3,14-17) Pan mówi: "Wróćcie, synowie wiarołomni, bo jestem Panem waszym i przyjmę was, po jednym z każdego miasta, po dwóch z każdego rodu, by zaprowadzić na Syjon. I dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie. A gdy się rozmnożycie i wydacie liczne potomstwo na ziemi w owych dniach – mówi Pan – nikt nie będzie już mówił: Arka Przymierza Pańskiego! Nikt już nie będzie o niej myślał ani jej wspominał, ani odczuwał jej braku, ani też nie uczyni nowej. W tym to czasie Jerozolima będzie się nazywała Tronem Pana. Zgromadzą się w niej wszystkie narody w imię Pana i nie będą już postępowały według zatwardziałości swych przewrotnych serc."

Prorocka zapowiedź dotyczy przyszłości wiecznej, ale oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, a nawet jest to mile widziane, by tę przyszłość zacząć już dzisiaj. Pan chce tylko jednego – by z Nim być, by do Niego wracać, by się u Niego chronić. Wszystko inne będzie nam dane, bo Pan czuwa nad nami. Jedyną przeszkodą może być nasza zatwardziałość '+' ks. Adam

W sercu

(Ga 2, 19-20) Bracia: Ja dla Prawa umarłem przez Prawo, aby żyć dla Boga: razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.

Gdybyśmy tylko chcieli i umieli przyjąć taką łaskę, by prowadzić życie w świecie, ale żyć w Bogu. Ciężko nam się oderwać od ziemskich spraw, wydarzeń, zaszczytów. A wystarczy co jakiś czas wrócić do Boga, który jest obecny w naszym sercu. Nie szukać go na zewnątrz, ale w sobie '+' ks. Adam

Na nowo

(2 Kor 5, 14-17) Bracia: Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.

Nowości wciąż mamy się uczyć. I nie w tym sensie, że wciąż mamy oczekiwać zmian czy je kreować. Nowość Jezusa to wciąż świeże spojrzenie nawet na te same sprawy. To przeżywać każdy dzień, jakby był pierwszym i ostatnim zarazem '+' ks. Adam

Pasterz

(Mi 7,14-15.18-20) Paś lud Twój laską Twoją, trzodę dziedzictwa Twego, co mieszka samotnie w lesie - pośród ogrodów. Niech wypasają Baszan i Gilead jak za dawnych czasów. Jak za dni Twego wyjścia z ziemi egipskiej ukaż nam dziwy! Któryż Bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek Reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi On gniewu na zawsze, bo upodobał sobie miłosierdzie. Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości i wrzuci w głębokości morskie wszystkie nasze grzechy. Okażesz wierność Jakubowi, Abrahamowi łaskawość, co poprzysiągłeś przodkom naszym od najdawniejszych czasów.

Doświadczenie nadzwyczajnej interwencji Boga jest ściśle związane z uznaniem Go za Pasterza. Bez tego Bóg stałby się dla nas raczej magikiem niż Bogiem. Pan nie chce nas zadziwiać, chce nas kochać. I jeśli Jego Miłość czasem nas zadziwia, to takie zadziwienie przyjmujemy '+' ks. Adam