Przebaczenie

(Ef 4,32-5,8) Bracia: Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni. Przebaczajcie sobie nawzajem, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie. Bądźcie więc naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i w darze na wdzięczną wonność Bogu. O nierządzie zaś i wszelkiej nieczystości albo chciwości niechaj nawet mowy nie będzie wśród was, jak przystoi świętym, ani o tym co haniebne, ani o niedorzecznym gadaniu lub nieprzyzwoitych żartach, bo to wszystko jest niestosowne. Raczej winno być wdzięczne usposobienie. O tym bowiem bądźcie przekonani, że żaden rozpustnik ani nieczysty, ani chciwiec - to jest bałwochwalca - nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusa i Boga. Niechaj was nikt nie zwodzi próżnymi słowami, bo przez te grzechy nadchodzi gniew Boży na buntowników. Nie miejcie więc z nimi nic wspólnego. Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości.

Dobroć i miłosierdzie najpełniej objawiają się w przebaczaniu. Oczywiście, potrzebne są życzliwe słowa, miłe gesty, jednak głębokie braterstwo buduje się w gotowości do darowania win i w pokornej prośbie o ich odpuszczenie. Człowiek staje się bardziej człowiekiem, gdy przebacza i gdy umie prosić o przebaczenie '+' ks. Adam

Z ubogimi

(Wj 22, 20-26) Tak mówi Pan: "Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami. Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy".

Swoistym sprawdzianem wiary jest nasz stosunek do ubogich, w szerokim sensie ubogich. Pan ma ich pod szczególną opieką i dlatego nasze zachowanie, nasze słowa, oceny, gesty, czyny nie dotyczą samych potrzebujących, ale są wyznaniem wobec Boga. Z resztą i dla nas samych to wielki znak. Jeśli biedni nie zajmują cząstki naszego serca, wiara nasza jeszcze kuleje '+' ks. Adam

Boży dar

(Ef 4, 7-16) Bracia: Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: «Wstąpiwszy na wysokości, wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary». Słowo zaś „wstąpił” cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. Chodzi o to, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast, żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. Od Niego poczynając, całe Ciało – zespalane i utrzymywane w łączności więzią umacniającą każdy z członków stosownie do jego miary – przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości.

Każdemu z nas. Nie każdy z nas odczytuje Boży dar, ale każdy na pewno go otrzymał. Stąd życie nie jest tylko sztuką przeżycia, ale daleko bardziej sztuką rozeznania właściwej drogi. Pan daje nam znaki, daje podpowiedzi, daje wskazówki, ale trzeba chęci z naszej strony, by nie żyć po swojemu, ale by wypełnić plan Boży '+' ks. Adam

Ciężar miłości

(Ef 4, 1-6) Bracia: Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

Mając wyobrażenie o miłości jedynie na bazie popkultury, uznamy przykazanie miłości bliźniego za niemożliwe do spełnienia, co najwyżej ważne w odniesieniu do kilku osób. A św. Paweł nie boi się powiedzieć – znoście siebie w miłości, dźwigajcie swój ciężar, próbujcie. Miłość nie jest tańcem na płatkach róż. To świadomy wybór dla dobra dla innych, także wtedy gdy jest ciężko lub gdy serce podpowiada coś innego '+' ks. Adam

Przez wiarę

(Ef 3, 14-21) Bracia: Zginam kolana moje przed Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi, aby według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego, by potężnie wzmocnił się wewnętrzny człowiek. Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości zakorzenieni i ugruntowani, wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Boga. Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej niż to, o co my prosimy czy rozumiemy, Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia wieku wieków! Amen.

Drogą poznania Boga jest wiara, a więc decyzja o zaufaniu. Nie poznamy tylko po ziemsku. Owszem Pan Bóg daje się poznać przez nasze władze, ale takie poznanie jest tylko częściowe. Serce jedynie może przyjąć więcej'+' ks. Adam