Kairos

(2 Tm 4, 1-8) Najmilszy: Zaklinam cię na Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, oraz na Jego pojawienie się i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę, wykazuj błąd, napominaj, podnoś na duchu z całą cierpliwością w każdym nauczaniu. Przyjdzie bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według własnych pożądań – ponieważ ich uszy świerzbią – będą sobie mnożyli nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku zmyślonym opowiadaniom. Ty zaś czuwaj we wszystkim, znoś trudy, wykonaj dzieło ewangelisty, spełnij swe posługiwanie! Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.

Paweł radzi swemu uczniowie, by głosił naukę z całą mocą, w porę i nie w porę. Ale w porę i nie w porę trzeba umieć słuchać i chcieć przyjmować Słowo Boga. Mamy tendencję do odkładania Bożych spraw na dogodniejszy moment, na bardziej odpowiednią chwilę. Tymczasem Słowo Boga zawsze przychodzi we właściwym czasie. Tylko trzeba umieć przyjąć czas jako czas łaski, a nie jako upływ minut, godzin i lat '+' ks. Adam