Prawda o Bogu

(Iz 42,1-7) To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Zdarza się, że przeciwstawiamy Boga Starego Testamentu Bogu Nowego. Tymczasem bardzo dobrze widać, że to co o Ojcu objawił Jezus nie było nowością Boga, było nowością dla nas. To grzech sprawił i sprawia, że obraz Boga jest w nas wykrzywiany, że wierzymy w to, co podsuwa nam nasza uciemiężona grzechem natura. Ale Bóg od zawsze na zawsze jest taki sam. A jeśli chcemy dotrzeć do prawdy, to wpatrujmy się w Jezusa '+' ks. Adam