Upokórzcie się

(1 P 5, 5b-14) Najmilsi: Wszyscy wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje. Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was. Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu. Wiecie, że te same cierpienia ponoszą wasi bracia na świecie. A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje. Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen. Krótko, jak mi się wydaje, wam napisałem przy pomocy Sylwana, wiernego brata, upominając i stwierdzając, że taka jest prawdziwa łaska Boża, w której trwajcie. Pozdrawia was ta, która jest w Babilonie razem z wami wybrana, oraz Marek, mój syn. Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości. Pokój wam wszystkim, którzy trwacie w Chrystusie.

Pokora nie jest wyuczonym aktem "sieroctwa". Mówi nam św. Piotr: upokórzcie się pod mocna ręką Boga. A zatem pokora rodzi się jako wyraz uwielbienia wobec Boga, doświadczenie prawdy, że On jest taki, jaki jest. Pokora jest ściśle związana z miłością. Człowiek, który kocha, szybko wie, co znaczy żyć pokornie. Nikt nie musi mu tego mówić. Można zatem powiedzieć, że kiedy św. Piotr wzywa nas: upokórzcie się, mówi nam: otwórzcie się na miłość '+' ks. Adam